Cyclus 6225, zag ik in grote lichtgevende letters op de muur staan toen ik mijn ogen langzaam opende. Het felle licht stond weer aan en de anderen om mij heen werden nu ook langzaam wakker. Over de speakers klonken de vertrouwde klanken en al wist ik niet precies wat ze betekenden, het kwam weer tegelijkertijd met de vloeibare voeding door de slang die diep in mijn keel eindigde. Mijn bed bewoog langzaam naar de stoelmodus. Het plakkerige materiaal zoog zich weer vast aan mijn lichaam. Het werd weer warmer in de zaal, weer veel te warm. Ik keek naar het scherm aan mijn stoel waar de video van gisteren verder begon te spelen.
De video ging verder met het verhaal van gisteren. Het waren grote wezens met zwartwitte vlekken die in een blauwgroene omgeving rondliepen. Juist toen het begon een beetje te vervelen, gebeurde er iets shockerends. Een van de wezens stapte uit het groene gebied en kwam terecht in een grijzige omgeving met eigenaardige objecten. Maar ook dat begon te vervelen.
Door de speakers klonken weer de eigenaardige klanken. Meer vloeibare voeding kwam door de slang mijn lichaam binnen. De warme temperatuur maakte dat ik begon te zweten. Gelukkig was daar het scherm om mij af te leiden.
Het scherm ging op zwart. Ik kreeg een lichte paniek. Ik zag opeens een gezicht op het scherm. Het gezicht keek mij indringend aan en begon meteen te praten. "5202, sta op en loop de ruimte uit. Je hebt niet veel tijd. Stap nu —" Het scherm sprong weer op zwart en het verhaal over het zwartwitte wezen tussen de grijze objecten ging verder.
Wie was dat gezicht? Hoe wist het mijn nummer? Waarom had ik niet veel tijd? Ik kreeg een gevoel van urgentie, maar ik wist niet precies wat ik moest doen. Ik keek verder om mij heen. De warme zaal lag vol met anderen die bezweet naar hun scherm keken. Op de muur stond nog steeds verlicht "6225", en in kleiner formaat "40" en "31%". De video boeide mij niet meer. Ik moest iets doen voor het gezicht op het scherm.
Ik besloot te kijken of ik mijzelf van de stoel kon krijgen. Er was niet veel ruimte tussen mij en het bed van mijn buurman. Het bed bleef lang aan mijn lichaam plakken, maar met veel moeite kwam ik los. Ik zette mijn benen naast het bed en stond op. De anderen om mij heen keken niet op, ze waren te gericht op hun videoscherm. Ik probeerde weg te schuifelen, maar de slang tot in mijn keel hield mij tegen. Ik begon de slang eruit te trekken toen opeens er een alarm klonk. Mijn bed gloeide rood. Ik keek om mij heen. Niemand keek op. Waar moest ik nu heen?
In de muur onder de grote letters ging opeens een deur open. Een donker wezen kwam tevoorschijn. Althans, was het een wezen? Ik kon geen hoofd of romp onderscheiden. Het was een verzameling ledematen dat zich over de grond manoeuvreerde. Geschrokken nam ik een aantal stappen naar achter, maar ik struikelde over het bed van iemand anders. Deze persoon bleef aandachtig naar het scherm kijken. Ik keek op, en de donkere nieuwkomer stond al naast mij en pakte mij met drie van zijn ledematen op. Toen viel ik in slaap.
Ik werd weer wakker. De slang zat weer diep in mijn keel. Mijn bed gloeide niet meer rood. Cyclus 6225 stond nog steeds op de muur. Ik zweette als nooit tevoren. De video speelde zich af. De zwartwitte hoofdpersoon stond weer in een groene omgeving. Maar ik kon niet meer opletten. Wat was dat duistere wezen? Wat deed ik hier eigenlijk? Zag niemand anders wat er met mij gebeurde? Nu moest ik het weten.
Ik keek om mij heen. Iedereen was nog steeds gefocust op hun schermen. Waarom niet nog een keer proberen? Deze keer trok ik eerst de slang uit mijn keel. Het ging steeds makkelijker. Ik pakte het zo ver mogelijk beet en trok het doormidden. Ik sprong van mijn stoel en onder het geluid van het alarm rende ik naar de opening waar eerder het ledematenwezen naar buiten kwam. Ik hoefde niet lang te wachten. De deur ging open en zonder na te denken sprong ik bovenop het wezen en begon ik het wezen vast te binden met mijn slang. Toen het stopte met tegenstribelen rende ik verder, de donkere gang door.
Wat was dit voor plek? Waar was ik? Hoe ben ik hier gekomen? Ik ging door een deur en nog een deur, en toen stond ik in een open ruimte. Het enige licht kwam van door het grote raam. Duizenden sterren omringd door een grote en allesomvattende leegte. Hoe was ik in de ruimte terechtgekomen?
Vol schok en verwondering stond ik naar de sterren te kijken toen ik achter mij een bekende stem hoorde. "Gefeliciteerd 5205, je bent ontsnapt." Het was het gezicht op mijn scherm, nu in levenden lijve voor mij. "We hebben niet veel tijd, ze zullen ons hier vinden. Ik snap dat je veel vragen hebt. Je bent met je dorp ontvoerd door aliens. Menselijk zweet is een luxeproduct voor hen. We worden hier in de ruimte gemolken op industriële schaal voor ontzettend grote winsten."
Mijn hoofd tolde rond. Wat? Maar ik kon niet lang overweldigd zijn. Voordat we de aliens hoorden, zagen we ze al. Hangend aan het plafond, we waren omsingeld. "Ren!", riep mijn vriend terwijl hij een object naar me gooide en een alien van het plafond aftrok. De aliens sprongen op hem. Het was hopeloos voor hem, en ik rende de gangen door.
Na een tijd dwaalde ik rond in het donkere gangenstelsel. Achter elke hoek zou een alien kunnen staan. Ik keek angstig achter mij om, maar het leek erop dat ik ze kwijt was. Ik keek naar het object dat mij was toevertrouwd. Het zag eruit als een diamant, met allerlei glimmende vlakken.
De gang waar ik in liep had enorm grote ramen met zicht op een fabriek installatie met grote vaten, slangen en pijpen, gevuld met wat ik aannam menselijk zweet te zijn. De vaten werden in kleinere ruimteschepen geladen om zo vervoerd te worden naar de markt.
Aan het eind van een lange gang stapte ik een nieuwe ruimte binnen. Het zag eruit als een controlekamer. Er waren verschillende schermen. Een scherm had de nummers 6227, 40 en 15%. Een ander scherm had camera's van de mensen in de stoelen. Ik zag stoel 5205, mijn stoel. Tot mijn verbazing zag ik dat mijn nieuwe vriend in deze stoel lag. Hij keek verdoofd voor zich uit.
Ik keek rond in de controlekamer en zag een zacht gloeiende opening in de vorm van een diamant. Mijn diamant? Ik paste het in de opening en het toetsenbord voor mij lichtte op. 5205 was geselecteerd en ik drukte op "direct message". Het leek erop dat het werkte? In de camera zag ik mijn nieuwe vriend gepanikeerd kijken. Ik begon: "5205, sta op en loop de ruimte uit. Je hebt niet veel tijd."